วันพฤหัสบดีที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2561

หนังของจันทร์เจ้า




รูปภาพที่เกี่ยวข้อง





ตั๋วหนังมินฮวาน
Special part of Episode 13 : หนังของจันทร์เจ้า
Pairing : จันทร์เจ้า X ไออุ่น
Rate : NC 18+





‘น้องตะวันของพี่จันทร์เจ้า’
‘22.30 น.’



ฝันดีนะคะตะวัน : J A N J A O


ตะวัน : ฝันดีครับพี่จันทร์เจ้า




... เฮ้อ ...





กดออกจากแอพพลิเคชั่นไลน์ของน้องชายสุดที่รักแล้วอยากจะถอนหายใจทิ้ง วันนี้ส่งน้องไปทานข้าวเจ้าตัวดีก็เอาแต่มองนาฬิกาข้อมือสลับกับโทรศัพท์มือถือ ดูก็รู้ว่ามีนัดชัดๆ แต่ก็ยังปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่มี ไหนจะสีหน้ากับหางตาตกๆ ที่เหมือนจะเป็นห่วงคนปลายทางอยู่ตลอดเวลา หลักฐานชัดขนาดนี้ยังจะตีหน้าซื่อโกหกว่าไม่เป็นอะไรอีก





... แต่ตะวันก็คือตะวัน ถ้าน้องไม่พูดก็ไม่มีใครบังคับน้องได้ ....





“หึ เลี้ยงมาเองกับมือไม่ใช่หรอวะไอ้เจ้า” พูดกับตัวเองพลางโยนพวงกุญแจ Sport car คันงามขึ้นไปมากลางอากาศระหว่างรอลิฟต์ไปยังชั้นนอนหอพักนักศึกษาแพทย์




ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกมายังชั้นเจ็ดก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงดิ่งไปยังห้องพักริมสุดของตึก เก็บกุญแจรถเข้าเป้เรียบร้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบกุญแจห้องออกมาไขแทน





... ก็เหี้ยละ ไม่ได้ล็อก ...





สมองสั่งการอัตโนมัติให้นึกไปถึงช่วงเย็นที่อุ้ม ‘แมว’ ซึ่งเพิ่งผ่านการร้องไห้และการปล้ำจูบมาอย่างหนักจนหมดสติไปนอนที่เตียง และทิ้ง message ไว้ขู่พอเป็นพิธีเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กได้หนีไปไหนอีก จนวางใจคิดว่ากลับมาที่ห้องยังไงก็ต้องเจอ





ไม่ใช่ว่าเก็บของหนีกูไปแล้วหรอวะ





ไวเท่าความคิดผมก็รีบผลักประตูแล้วพุ่งตัวไปยังเตียงชั้นล่างที่วางคนตัวเล็กนอนไว้ ก่อนจะค้นพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรนอกจากผ้าห่มที่ถูกพับไว้เรียบร้อยแล้วเท่านั้น อยากจะก่นด่าให้กับความโง่ของตัวเองในรอบ 24 ปีนี้เหลือเกินว่า ‘ทำไมกูกล้าปล่อยน้องทิ้งไว้คนเดียว’




ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนของชุดนักศึกษาออกอย่างหมดแรงก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่เคยวางคนน่ารักไว้ มือก่ายหน้าผากพร้อมกับถอนหายใจยาวให้กับความเหนื่อยของวันนี้ทั้งเรื่องงาน เรื่องไลน์ เรื่องน้องชาย และเรื่องแฟน





... เอากูไปวางทิ้งไว้ที่ห้องดับจิตที ...





“ไปนอนทำไรอยู่ตรงนั้นอ่ะ”




Shit! ผมเด้งตัวลุกขึ้นมาแล้วมองไปยังเสียงทางประตูห้อง ภาพที่เห็นคือมนุษย์แมวคนหนึ่งใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ มือซ้ายถือถุงเซเว่นและมือขวากำลังจะปิดประตูที่เพิ่งผลักเข้ามา




“อะ .. ไออุ่น”




“อือ ก็กูอ่ะดิ นึกว่าใคร บรรดาแฟนใหม่มึงหรอ”




... เอาร่างไออุ่นเมื่อสี่โมงเย็นกูคืนมา ...





ร่างสี่ทุ่มกูไม่โอเค





“ไปไหนมาคะ” ผมนั่งมองคนตัวเล็กที่เดินไปมาระหว่างโต๊ะอาหารและหยิบจานชามเพื่อมาใส่กับข้าวที่ตัวเองเพิ่งลงไปร้านสะดวกซื้อมาเมื่อสักครู่นี้




ไออุ่นไม่ได้ตอบคำถามผม เขาเพียงแค่ยกถุงพลาสติกที่เขียนตัวเลขเจ็ดขีดสิบเอ็ดที่เป็นสัญลักษณ์ชื่อร้านให้ดูเพียงแค่นั้น ก่อนจะวางมันลงที่เดิมแล้วก้มหน้าก้มตากินโจ๊กใส่ไข่ที่ตัวเองเพิ่งเทใส่จาน ทำตัวปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในช่วงเย็นของวัน





... กูฝันหรอวะ? ...





ผมลุกขึ้นไปยังเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะกินข้าว นั่งมองคนตัวเล็กที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยสังเกตพฤติกรรมที่มันดูเปลี่ยนไปแบบแปลกๆ




“มองอะไร”




“ตาบวม”




“ห้ะ”




“อุ่นตาบวมค่ะ ... พี่ไม่ได้ฝันนี่นา”




“ประสาท”




คนตัวเล็กพึมพำขึ้นเบาๆ ก่อนจะยกจานชามไปล้างที่ซิ้งค์ข้างๆ กัน ผมยิ้มปากจะฉีกถึงหูที่อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง





... ไออุ่น กลับมาเป็นของเขาแล้วจริงๆ ...





“เฮ้ย ทำไรเนี่ย!”




ข้อดีของการแอบย่องไปกอดข้างหลังในขณะที่อีกฝ่ายล้างจานคือ หนึ่ง ป้องกันตัวยากเพราะมองไม่เห็น สอง ขัดขืนไม่ถนัดเพราะฟองฟอดเต็มมือทั้งสองข้าง และสาม...




“คิดถึงจังค่ะ”





กระซิบข้างหูได้ด้วย





“ฮื้อ อย่า” จากทุกข้อที่กล่าวมาตอนนี้ คนตัวเล็กก็ทำได้แค่ห้ามทางปากเท่านั้นแหละครับ ทางอื่นคือเสร็จผมหมดแล้ว มนุษย์ Extern คนนึงแม้จะรู้ว่าเขาเขินก็ยังจะหน้าด้านยื่นมือไปช่วยล้างจานให้ทั้งๆ ที่ยังกอดเขาอยู่อย่างนั้น พอเสร็จแล้วถึงได้พลิกตัวน้องหันกลับมามองหน้าอย่างที่อยากจะทำตั้งแต่แรก




ผมว่าผมน่าจะพูดไปแล้วแต่ก็อยากพูดให้พวกคุณฟังซ้ำไปอีกหลายๆ ครั้งว่าผมชอบตอนที่อยู่ใกล้ไออุ่นในขณะที่เขาแหงนหน้ามามองผมด้วยความสูงที่ต่างกันมากขนาดไหน หรือแม้แต่ตอนที่ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วเขาหันหนีแบบที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ด้วย




“บอกว่าอย่าไง”




“พูดเหมือนเดิมกับพี่ก่อนค่ะ แล้วพี่จะหยุด”




“เหมือนเดิมแบบไหน”




“แบบสองปีก่อน”




“ไม่เอา”




“ก็แล้วแต่นะ”




ใครจะหยุดการกระทำแบบนี้ง่ายๆ กัน ในเมื่อล็อกเป้าหมายอยู่ในอ้อมแขนติดกับผนังซิ้งค์เป็นเป้านิ่งได้ขนาดนี้แล้ว นี่ยังนับว่าใจดีนะ ถ้าเป็นแต่ก่อนนี่ยกตัวขึ้นซิ้งค์แล้ว... หรือก็คือ Absolute หมดทางหนี





... เออ แล้วทำไมกูไม่ทำวะ ...





“เหวอ พี่เจ้า!!!”




ทันทีที่ยกคนด้านหน้าขึ้นนั่งข้างๆ อ่างล้างจาน ก็ได้ยินสรรพนามที่คุ้นเคยทันที รู้งี้อุ้มตั้งแต่อยู่โต๊ะกินข้าวแล้วดีกว่า




“เรียกอีกดิ”




“ไม่! อุ๊บ”




พอกันทีกับความอดทนความน่ารักของโลกใบนี้ ในเมื่อระดับหน้าของเราสองคนเท่ากันแล้ว การจูบก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ผมเอียงคอปรับองศาริมฝีปากนิดหน่อยเพื่อให้ได้สัมผัสความนุ่มของอวัยวะเดียวกันมากยิ่งขึ้น




“อื้อออ”




เสียงครางที่ไม่ได้ยินมานานดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ มีบางช่วงที่น้องพยายามจะขืนตัวออก ผมเลยต้องใช้มือกดศีรษะเขาไว้เพื่อสอดลิ้นเข้าไปพันกับลิ้นเล็กให้ได้มากที่สุด




“ฮ้า แฮ่กก พอแล้... อื้อออ”




ให้แค่สูดอากาศพอครับ แค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก คนที่ตายคือผมที่ขาดรสชาตินี้มาสองปีแล้วต่างหาก จะว่าไปมือไม้ก็พาลสำรวจร่างกายเขาจนทั่วไปหมด ไม่ว่าจะเป็นขา สะโพก เอว จนตอนนี้ลามไปที่ตุ่มไตด้านในเสื้อเป็นที่เรียบร้อย




ก่อนที่น้องจะเป็นลมไปอีกรอบนึง ผมจึงยอมปล่อยปากนิ่มๆ นั้นให้เป็นอิสระ จมูกโด่งๆ นั่นทำหน้าที่ปัดผ่านทุกอวัยวะบนใบหน้าได้ดีเหลือเกิน ไล่มาตั้งแต่แก้มที่เนียนใส ไหลลงมาที่ต้นคอ เลยไปที่ไหปลาร้า ถอดเสื้อเลยดีกว่า เกะกะชะมัด




“ฮื้อ พี่เจ้าครับ” เจ้าของเสียงตัวอ่อนปวกเปียกไปหมด ผมเลยต้องอุ้มไปที่เตียงนอนก่อนจะตามไปคร่อมทับเพื่อจะสานต่อกิจกรรมถัดไป





... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ผมต้องแน่ใจอะไรบางอย่างซะก่อน ...





“ไออุ่นคะ”




“ครับ”




... เห้อ แค่เสียงตอบกลับผมก็ยอมน้องทุกอย่างแล้ว ...




“รู้ใช่มั้ยว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น”




“...”




“รู้ใช่มั้ยว่าถ้ามันเกิดขึ้นแล้วพี่จะหยุดมันไม่ได้”




“...”




“และระหว่างเรามันก็ไม่มีทางที่จะกลับไปเป็นแค่คนรู้จักได้อย่างเดิมอีกแล้วด้วย”




“...”




“...”




          .


          .


          .


          .




          ... บางทีความเงียบอาจจะเป็นคำตอบสำหรับอะไรบางอย่าง ...

         



บางอย่างที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะถูกคนด้านล่างดึงเข้ามาจูบแทนคำตอบแล้ว




.


.


.


.




“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อื้ออ พี่เจ้า”




ไหนๆ ก็เปลี่ยนสถานะแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องยับยั้งอะไรอีกต่อไป




“ซี้ด อ่า ไออุ่นคะ ฮึ่มมม”




... แม่งเอ้ย จะตอดกูให้ขาดเลยรึไงกัน ...




ขอโทษที่หยาบคายนะ แต่ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ ยิ่งมองเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเคลื่อนไหวไปตามแรงกระแทกจนเส้นผมปลิวกระจายเต็มหมอน ก็ยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายสอดใส่เต็มแรงทดแทนกับสองปีที่โหยหา




... จะไม่ว่าอะไรเลย ถ้าไออุ่นไม่แสดงความยั่วแบบธรรมชาติโดยการใช้มือเล็กๆ นั่นเอื้อมไปจับบนหัวเตียง ...




 ใครสั่งใครสอนให้ทำกันนะ




ไหนจะการกัดปาก หลับตา ครางเสียง ...ทุกอย่างมันดูลงตัวไปหมดพอเป็นไออุ่นแสดงออกมาให้เห็น และผมก็พอใจมากด้วยที่รู้ว่าการกระทำนั้นเกิดจากผมเป็นคนทำมันเอง




เสียงกระแทกจนขาเตียงดังลั่น และความลามกของร่างกายที่กระทบกันดังอัดแน่นเต็มห้องไปหมด จนมาถึงจุดสิ้นสุดของจังหวะรัก ผมจับคนตัวเล็กกระแทกย้ำๆ อยู่ 2-3 ครั้งแล้วจึงกดแท่งร้อนลึกเข้าไปให้สุดช่องทางเล็ก ก่อนจะปล่อยน้ำขาวขุ่นออกไปจนหมด





... ไม่เสียแรงที่ซื้อถุงยางขึ้นมาก่อนกดลิฟต์ ...





หอบหายใจอย่างหนักในขณะที่ทิ้งตัวลงไปบนที่นอน แอบใช้จมูกโด่งที่มีอยู่กดเข้าไปที่แก้มน้อง จนคนตัวเล็กงอแงว่าเหนื่อยแต่ก็ยังมองหน้าแล้วส่งยิ้มมาให้ผม




“ยิ้มงี้ อยากโดนอีกรึไงคะ”




“บ้ากาม”




“กามก็ผัวหนู”




“พี่เจ้า!!!”




ฮ่าๆ แกล้ง ‘แฟน’ นี่สนุกดีจัง ผมหยอกคนตัวเล็กเล่นอีกนิดหน่อย ก่อนจะส่งจูบที่หน้าผากหนึ่งทีเป็นการบอกลาฝันดีให้คนในอ้อมกอดก่อนจะหลับไป




“รอบหน้าไม่ให้เรียกพี่เจ้าแล้ว จะให้เรียกแด๊ดแทน”





... แต่ไออุ่นก็คือไออุ่นอีกเช่นกัน จู่ๆ เจ้าตัวดีก็ลืมตาลุกขึ้นมาหอมแก้มผมก่อนจะกระซิบประโยคหนึ่งข้างหู ที่มันน่าทำให้คนช่างยั่วไม่ได้นอนอีกทั้งคืน ...





“ฝันดีครับ ... Daddy”






... รอบหน้าต้องลงไปซื้อถุงยางมาเพิ่มเป็นกล่องแน่ๆ ...






#ตั๋วหนังมินฮวาน






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น